BarrelhouseFb-2018

The Barrelhouse Jazzband.

Korte terugblik op een aangename jazz-middag.

De band bleek een naamgenoot te hebben in een jazzband uit Frankfurt. Daar werden ook een paar nummers of beter arrangementen van overgenomen, hetgeen zeker niet verkeerd was. En vooral mooi, dat zoiets zomaar kan! We hadden nog geluk, dat de trombonist, die met autopech kampte, toch precies op tijd present was. Het leven van de jazzmusicus is helaas ook niet zonder mankementen.

De eerste set werd zorgvuldig afgehandeld, en omdat het buiten nogal koud was, werd midnight in Moskou ten gehore gebracht. Een bekend stuk, waar we het niet eens koud van kregen. Ook kregen we nog een beetje aardrijkskunde les. Want ik vermoed, dat velen onder ons niet wisten dat Kopenhagen de hoofdstad van Afrika is. Gelukkig kwamen we weer op bekend terrein in het volgende stuk, waar de krijtrotsen van Dover toch echt wel weer tot Engeland behoorden.  In de tweede set kwam de band nog wat meer los. Zo gaat het vaker, dat naarmate het programma vordert de musici gemakkelijker spelen. Zeker bij “The Sheik of Araby”, was het een dolle boel. Nee, de bandleden waren geen Arabieren, maar ik vermoed dat er wel 2 of 3 sheiks tussen zitten! Aan onze tafel werd na de tweede set opgemerkt, dat de stukken erg veel op elkaar leken. Dat moet de band gehoord hebben, want in het begin van de derde set werd plots met een heel ander tempo gestart. De St. Louis blues kwamen in een bijzondere cadans van het podium. Erg aardig! Tussendoor werd door de woordvoerder van de band een mysterie op ons afgevuurd. Bestaan we nu dit jaar, of volgend jaar 50 jaar, was de prangende vraag. En inderdaad, bij mijn naspeuringen ben ik zowel het oprichtingsjaar 1968 als ook 1969 tegen gekomen. Tja, een beetje jazzband moet toch in staat zijn de viering van het vijftigjarig bestaan over 2 jaren uit te smeren. Dat moet kunnen. Bij het 26ste nummer (als ik goed geteld heb) leerde ik weer wat nieuws. The Tin Roof blues kent als Nederlandse ondertitel “Geef me nog een kusje voor het slapen gaan”.  Die tekst past dan ook precies op de melodie. Grappig!  Als laatste nummer werden we verrast met de Bourbon street blues. “We zijn moe”, aldus de woordvoerder, “daarom sluiten we nu af.” Nou van die vermoeidheid was gelukkig helemaal niets te merken. Want ook dit nummer ging van een leien dakje. Wederom een leuke band, die ons aangenaam heeft vermaakt. De grote publieke belangstelling was zeker terecht.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies en accepteert u ons Privacy Statement

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten