Julian’s170917

Impressie van:

The Julian’s New Orleans Jazz Friends

De leider van de band, Julian Goethals stelde in het begin zijn mede-musici aan het publiek voor. Verrassend was, dat hij een zoon (Dimitri) en een kleinzoon (Gregory) in de band aankondigde. De 3 Goethals mannen waren in elk geval goed als familie herkenbaar door hun bijzondere wit-zwarte, jazzy schoenen.

Enfin, in het begin ging het allemaal een beetje moeizaam. Ik vond het een beetje ’n afstandelijke sfeer. Maar dat veranderde in de loop van de middag. We zullen maar zeggen: alle begin is moeilijk, ook als het ‘t 37ste seizoen is . . . Hoewel Julian soms vergat te vermelden wat er gespeeld zou gaan worden, was het meestal wel duidelijk. Zo was er in het begin sprake van een nummer “My sister Kate”. Daar zal vast niet Kate Middleton mee bedoeld zijn, want de bezongen Kate is waarschijnlijk enkele generaties ouder. Even later is het “Lady love” dat we beluisteren. Dat klinkt op zeker moment nogal rommelig, zodat je je afvraagt, of de Lady wel weet welke Lover aan de beurt is. Maar later eindigt het stuk in mooie harmonie, waardoor we niet meer ongerust hoefden te zijn.
In de tweede set werd het geregeld ingetogener. Heel mooi in elk geval. De sfeer verbeterde daardoor enorm. De set werd afgesloten met het altijd erg leuke Chinaboy. In de derde set kwam de band echt op stoom! Dat is toch vaak het geval stellen we vast. Heel bijzonder was de klarinetsolo van Julian zelf, in de Burgundi street blues. Keigoed. Een tien met een griffel! De band komt uit Gent, en in de tweede en derde set werd duidelijk dat daarmee terecht sprake is van de Europese hoofdstad van de New Orleans jazz.

Een toehoorder